Iraanse schrijver

  

 Hij schildert niet, hij lijst onze heimwee in

 Kader abdolah

 Masoud Gharibi is een kunstenaar die zijn huis en haard verlaten heeft. Daarom kijken de vrouwen van zijn doeken met zoveel heimwee naar huis terug.

 Thuis speelt een belangrijke rol in zijn schilderijen en geeft een melancholieke kleur aan zijn vogels, aan zijn wolken en aan zijn rivieren.

 Gharibi schildert niet, hij zet zijn heimwee op het doek.

Al die vreemde naakte vrouwen al die vogels, al die treinen die op zijn doeken gaan, vliegen en rijden naar huis terug.

 Hij schildert niet om te schilderen, maar om staande kunnen blijven. Om in ballingschap rechtop verder kunnen gaan.

Het woord mooi past niet bij zijn schilderijen, ze zijn alleen anders, verrassend anders.

Het zijn stukken van het leven van een man, een kunstenaar, die zijn grens overschreden heeft.

Met zijn tekeningen laat hij twee culturen elkaar ontmoeten. Twee verschillende kunsttraditie lopen op zijn doeken elkaar tegemoet.

Hij heeft de geur en de kleuren van de Perzische sprookjes met de Hollandse techniek op zijn doeken vastgelegd.

Hij verwerkt het pijnlijke leven van ontheemden op een Hollandse manier.

Hij schildert niet, hij lijst onze heimwee in.